คืนฝนพรำกับรุ่นพี่ห้องข้าง ๆ
นิยายโรแมนติกอีโรติกสำหรับผู้ใหญ่ — บรรยากาศเย้ายวน ความลับ และแรงดึงดูดที่ยากจะห้ามใจ
ฝนตกหนักตั้งแต่หัวค่ำ เสียงหยดน้ำกระทบกระจกระเบียงดังสม่ำเสมอ ภายในห้องพักของมหาวิทยาลัย มินตรา นักศึกษาสาววัย 22 ปี กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาในเสื้อยืดตัวโคร่ง ผมยาวถูกรวบไว้อย่างลวก ๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง
“มิน พี่ขอยืมร่มหน่อยได้ไหม ฝนตกจนกลับห้องไม่ได้แล้ว”
เสียงนั้นทำให้เธอเงยหน้าขึ้นทันที
พี่ธันวา รุ่นพี่วัย 25 ปี ห้องข้าง ๆ ผู้ชายตัวสูง ไหล่กว้าง และมีรอยยิ้มที่ทำให้เธอเสียจังหวะทุกครั้งที่พบกัน
“เข้ามาก่อนก็ได้ค่ะพี่ ฝนแรงขนาดนี้ ร่มคงช่วยอะไรไม่ค่อยได้แล้ว”
ธันวาก้าวเข้ามาในห้อง เสื้อเชิ้ตของเขาเปียกชื้นจากละอองฝน มินตรารีบหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กส่งให้
“ขอบคุณครับ” เขารับไปพลางยิ้ม “อ่านหนังสือดึกอีกแล้วเหรอเรา”
“พรุ่งนี้มีสอบค่ะ แต่ตอนนี้อ่านไม่รู้เรื่องแล้ว”
“ทำไมล่ะ ยากเกินไปหรือเปล่า”
“เปล่าค่ะ” เธอตอบเร็วเกินไป ก่อนจะหลบสายตา “แค่มีคนมาทำให้เสียสมาธิ”
ธันวาหัวเราะเบา ๆ “พี่เพิ่งเข้ามาไม่ถึงสองนาทีเองนะ”
“ก็นั่นแหละค่ะ”
ความเงียบสั้น ๆ แทรกอยู่ระหว่างทั้งคู่ ก่อนที่เสียงฝนจะดังกลบทุกอย่างอีกครั้ง
ธันวานั่งลงอีกฝั่งของโซฟา ระยะห่างระหว่างพวกเขาเหลือเพียงช่วงแขน มินตราพยายามกลับไปมองหนังสือ แต่กลับรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาเป็นระยะ
“มิน” เขาเรียกเสียงนุ่ม
“คะ?”
“พี่ถามอะไรหน่อยได้ไหม”
เธอปิดหนังสือช้า ๆ “ถามสิคะ”
“ที่ผ่านมาทำไมชอบหลบหน้าพี่”
หัวใจของมินตราเต้นแรงขึ้น เธอไม่คิดว่าเขาจะสังเกตเห็น
“หนูไม่ได้หลบสักหน่อย”
“งั้นเหรอ” เขายิ้มมุมปาก “แล้วทำไมเวลาเจอกันที่ลิฟต์ถึงรีบกดปุ่มปิดประตูทุกที”
“พี่ธันวา!”
เสียงหัวเราะของเขาทำให้แก้มเธอร้อนผ่าว
“โอเค พี่ไม่แกล้งแล้ว” เขาพูด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงจริงจัง “แต่ถ้าพี่บอกว่าพี่เองก็รอเจอมินทุกวัน มินจะเชื่อไหม”
เธอนิ่งไป
คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่กลับทำให้กำแพงที่เธอสร้างไว้พังลงในพริบตา
“พี่พูดจริงเหรอคะ”
“จริงครับ”
สายตาของทั้งคู่สบกันเนิ่นนาน คราวนี้ไม่มีใครหลบตา
ธันวาขยับเข้ามาใกล้เพียงเล็กน้อย แล้วหยุดเพื่อเปิดโอกาสให้เธอเลือกว่าจะถอยหรืออยู่ต่อ
มินตราไม่ได้ถอย
“ถ้าพี่อยากจูบมิน…” เขาเอ่ยเบา ๆ “พี่ทำได้ไหม”
เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยเสียงแผ่ว
“ถ้าหนูบอกว่าได้ล่ะคะ”
ธันวายกมือแตะแก้มเธออย่างอ่อนโยน รอจนเธอพยักหน้าอีกครั้ง แล้วจึงโน้มเข้ามาจูบเธออย่างแผ่วเบา
จูบนั้นไม่ได้เร่งรีบ หากเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ทั้งคู่เก็บซ่อนไว้เป็นเวลานาน
เมื่อผละออก มินตรายังคงอยู่ใกล้เขา ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน
“ฝนคงไม่หยุดง่าย ๆ แล้วสิคะ” เธอกระซิบ
“ถ้ามินไม่รังเกียจ พี่ขออยู่ต่ออีกหน่อยได้ไหม”
เธอยิ้ม ก่อนยื่นมือไปจับมือเขาไว้
“ได้ค่ะ… แต่พรุ่งนี้พี่ต้องติวหนังสือให้หนูด้วยนะ”
ธันวาหัวเราะเบา ๆ แล้วบีบมือเธออย่างทะนุถนอม
“ตกลงครับ แต่คืนนี้พี่ขอทำความรู้จักมินให้มากกว่านี้ก่อน”
นอกหน้าต่าง ฝนยังคงโปรยปราย ขณะที่คนสองคนซึ่งเคยเป็นเพียงเพื่อนบ้าน กำลังเริ่มต้นความสัมพันธ์บทใหม่ด้วยความสมัครใจและความรู้สึกที่ตรงกัน
และสำหรับมินตรา คืนนี้คงเป็นคืนที่เธอจำไปอีกนาน
ไลฟ์สไตล์เธอไม่เบาจริง ๆ
